İnsanlık tarihine kara bir leke olarak geçen Halepçe katliamı Ortadoğu coğrafyasının ilk kez kimyasal silah gerçeğiyle tanıştığı, insanlık tarihinin utanç sayfalarından biridir.

İran-Irak savaşı tüm şiddetiyle sürerken, 1988’in 16 Mart’ında önce hava bombardımanı, ardından topçu atışı başladı. Ancak Halepçe sakinleri çok korkmadı. Saldırıyı, yıllardır süren savaş nedeniyle, artık yaşamlarının bir parçası olarak algıladı. Evlerine ve sığınaklara girdiler. Ancak Irak Ordusunun taktiğinden haberdar değillerdi.

Irak ordusu önce bölgeyi konvansiyonel silahlarla bombalayarak camların kırılmasını sağladı. Bununla ikinci harekatın önünü açtı. Sonra da kimyasal bombalar devreye girdi. Camlar kırıldığı için içeri kaçanlar da zehirli gazlardan kurtulmadı.

İkinci bombardıman başladığında ortaya kesif bir koku yayıldı. Hayatta kalanların çoğunun “elma kokusu” dediği kokuya kimse anlam veremedi. Verecek zaman da kalmadı zaten. Kokuyu genizlerinde hisedenler birer birer ölmeye başladı. Hem insanlar, hem hayvanlar…

Bu acılardan gereken dersi çıkarmayanlar maalesef bugün de Suriyeli kardeşlerimize aynı zulmü göstermeye devam etmektedir. 27 yıl önce Halepçe katliamına ses çıkarmayanlar, mazlum Suriye halkının feryadını da duymayarak zulme ortak oluyor.

İnsanlık onuru 27 yıl sonra bir kez daha ayaklar altında, suçlular ve ortakları, savaş mahkemesinde yargılanmak bir tarafa dünyaya kan kusturmaya devam ediyorlar. Başta Halep'çe katliamında hayatını kaybedenler olmak üzere Suriye, Filistin, Arakan, Mısır ve tüm katliam mağdurlarını rahmetle anıyoruz… Yeryüzünde zulüm gören bütün milletlerin yaşadığı zulümlerin son bulmasını istiyoruz. Unutmamak gerekir ki zulüm ile âbâd olunmaz.